22 thoughts on “Volucella zonaria – Trzmielówka wielka”

1. Tą trzmielówkę pamiętam, miałem jej zdjęcia w maju, jakby to było wczoraj a teraz już październik…. Zdjęcia wychodzą Ci fajnie zapewne masz specjalny obiektyw do makro 🙂

   A tak ogólnie napiszę że podoba mi się sposób jaki udostępnia wordpress z dodawaniem postów na wszystkich stronach na blogerze mogę dodawać tylko na głównej stronie.

   Odpowiedz

   • No to nietypowy termin jak na nią. Nigdy jej w maju nie widziałem, nie wiem, czy ktokolwiek ze znanych mi syrfidologów widział, choć teoretycznie może już latać. Popytam przy okazji.

     Odpowiedz

2. Widziałem ją u siebie latem tego roku i muszę przyznać, że zrobiła na mnie wrażenie 🙂 bo wielkością i ubarwieniem rzeczywiście przypomina szerszenia.

   Odpowiedz

   • Zachowaniem też mogą je przypominać.

     Odpowiedz

3. Z tym, że szerszenie jednak nie są tak krępe

   Odpowiedz

4. Dziś była u mnie (Otwock, mazowieckie) – jest prześliczna. Zrobiłam dwa zdjęcia, nagrałam krótki filmik i teraz się napawam po raz kolejny tym szczęściem. 😃

   Odpowiedz

5. Na domiar dobrego na tyle ufa swojemu groźnemu wyglądowi, że jest mało płochliwa. Przełom lipca i sierpnia to szczyt jej pojawu, więc szansa na ponowne i szybkie spotkanie jest znaczna.

   Odpowiedz

6. Też widziałem ten gatunek w lipcu, rzeczywiście jest niezbyt czujna.

   Odpowiedz

7. Po prostu władczyni lata – niechaj inni się boją

   Odpowiedz

8. Koszalin – 15 lipca 2024 ogród różany samica

   Odpowiedz

9. Ten gatunek wlicza się tzw. wielkiej piątki Syrphidae ułożonej kiedyś przeze mnie i Bogusia Soszyńskiego na wzór słynnej wielkiej piątki zwierząt afrykańskiej sawanny. Zostały ci zatem jeszcze 4 gatunki do skompletowania bezkrwawych łowów.

   Odpowiedz

   • Teraz zeżre mnie ciekawość 😉 – jakie jeszcze gatunki wchodzą w skład tej wielkiej piątki?
     Aneta

     Odpowiedz

10. Caliprobola speciosa, Pocota personata, Spilomyia diophthalma i Temnostoma vespiforme. W założeniu miały to być gatunki efektowne i stosunkowo łatwo rozpoznawalne w terenie, a jednocześnie takie, których odszukanie nie jest misją niemożliwą. Dlatego też odpadły Mallota tricolor, Sphecomyia vespiformis, Eriozona syrphoides czy Doros profuges, których 99. 99% ludzkości nigdy nie ujrzy na oczy. Plan był taki, aby to jakoś rozpropagować, ale właściwie nie było pośród kogo – potencjalnych myśliwych ze świecą szukać. A potem przyszła choroba… Może teraz odświeżę ten pomysł, choć nie wiem jeszcze jak.

    Odpowiedz

    • Bardzo fajny pomysł, gatunki rzeczywiście typu „gruby zwierz” 🙂 Mogę sobie odkreślić Volucellę i Pocotę, ale z powyższych mam u siebie szansę chyba tylko na Temnostomę (no chyba że skoczę do Łodzi, do Botanika na Spilomyię).
      A rozpropagować byłoby warto (może nawet rozciągnąć na inne grupy owadów?), ale faktycznie nie bardzo jest gdzie, ludzie wykruszają się ze społeczności netowych, także i z Entomo…
      Aneta

      Odpowiedz

11. No tak, Caliprobola i Spilomyia to ta trudniejsza część. Właśnie zdecydowałem, że ta idea nie powinna umrzeć śmiercią naturalną. Jeszcze dziś dodam stosowne okienko na głównej.

    Odpowiedz

    • Świetny pomysł, można powiedzieć na piątkę. Pod stronką nie widzę możliwości komentowania.

      Odpowiedz

    • A w ogóle to wydaje mi się, że „Gatunek tygodnia” to niewykorzystany potencjał. Mam wrażenie, że gatunki są wrzucane losowo, a mogły być to taksony rzadkie (ale do znalezienia), za którymi warto by się rozglądać w danym terminie (może z małym wyprzedzeniem), by nie przegapić szansy. Szczególnie chodzi o gatunki z krótkim okresem pojawu.

      Odpowiedz

12. Włączyłem możliwość komentowania. Obawiam się jednak, ze zadanie okaże się zbyt trudne, mimo że z początku uznałem je za średnio wymagające.
    Gatunek tygodnia wybieram wg własnego uznania i faktycznie nie trzymam się jakichś wcześniej ustalonych wytycznych. Wszelkie sugestie przyjmę z uwagą.

    Odpowiedz

13. Uważam, że jest OK, może poza Caliprobola speciosa, bo chodzi o to by gatunki te były do znalezienia na terenie całego kraju, no i nie czysto teoretycznie (czyli typu poza Bieszczadami dwa stwierdzenia w XIX wieku). I pozostałe 4 wydaje mi się, że takie są. Choć na pewno można to jeszcze zmodyfikować, bo nie sądzę, żeby hordy dipterologów rzuciły się już teraz zaraz w teren szukać tych much :-). Pomysł w każdym razie super i warto przemyśleć dla innych grup, choć nie jest to łatwe, bo zróżnicowanie regionalne częstotliwości występowania zdecydowanie utrudnia osiągnięcie sukcesu mieszkańcom północy kraju, a powinno to być w miarę wyrównane.

    Odpowiedz

14. Caliprobola jest na Ponidziu, jest tez w lubuskim. I pewnie jeszcze w paru miejscach. Zresztą, każdy miłośnik owadów powinien udać się na wyprawę w Bieszczady. A wtedy szanse znacząco rosną. Mimo wszystko niechaj to będzie elitarne osiągnięcie. Coś z czego można być dumnym.

    Odpowiedz

    • Na pewno warto pojechać w Bieszczady, ale nie każdy może sobie na to pozwolić, choćby ze względów czasowych. Zresztą 15 stanowisko gatunku X w Bieszczadach nie jest rewelacyjną informacją, a jedno jedyne pod Łomżą czy Goleniowem może wnosić dużo więcej. Tu jest jeszcze jeden czynnik (wśród dipterologów nawet teoretycznie o znikomym znaczeniu), a mianowicie zaliczanie gatunków jak wśród ornitologów. W tym przypadku skala zjawiska jest na tyle duża, że ma to konsekwencje środowiskowe (spalanie paliwa i wpływ na siedliska – zadeptywanie), gdy czasami kilkaset osób z całej Polski zjeżdża się obejrzeć jakiegoś dziwaka. Życzyć dziś byśmy sobie mogli, aby choć 10 osób w Polsce chciało zobaczyć jakąś rzadką muchę na jednym stanowisku, ale w przypadku innych grup (np. motyle dzienne) to już takie zjawisko nie jest korzystne ani niemożliwe, choćbyśmy biegali tylko z aparatami. Akurat bzygowate mają teoretycznie taki potencjał również, sporo dużych, efektownych, relatywnie łatwo oznaczalnych. W każdym razie ja uważam, że lepiej dokumentować nawet mniej spektakularne gatunki w „swojej” okolicy, niż być 126. w 2024 roku „odkrywcą” świstaków w Tatrach.

      Odpowiedz

15. O tym potencjale bzygowatych słyszę od lat – i to prawda. Nadal niewiele z niego wynika. Powiedziałbym wręcz, ze obserwuję regres w stosunku do okresu sprzed 10 lat.

    Odpowiedz