Empicoris culiciformis – Komarek wysmukły

Reduviidae – Zajadkowate
Ciało uderzająco delikatne i smukłe. Głowa mała i wąska. Przedplecze i scutellum brązowe. Skrzydła wąskie z ciemnobrązowym deseniem i białymi żyłkami. Connexivum naprzemiennie brunatne i szarobiałe, ewidentnie dwubarwne. Środkowe i tylne nogi oraz czułki bardzo długie i cienkie, ciemno obrączkowane; ciemne obrączki szersze od jasnych przerw między nimi, lub tej samej szerokości ( sporadycznie ). Przednie nogi chwytne, w związku z czym masywniejsze i krótsze. Potrafi latać.

Łódź 15.09.2016

Łódź 15.09.2016

  1. Liczebność. Rzadki – a może tylko rzadko zauważany z racji skromnych rozmiarów, ochronnego ubarwienia i wątłej budowy ciała
  2. Biotop. Lasy, parki, ogrody, aleje, zarośla; chętnie w miejscach zacienionych i wilgotnych – ale też kurniki, obory, stajnie, strychy i spichlerze ; czasem wlatuje do mieszkań
  3. Wymiary. Długość ciała 3.7-5 mm
  4. Aktywność. W warunkach naturalnych od wiosny do jesieni, w pomieszczeniach właściwie cały rok. Nimfy od września. Zimuje imago i jajo
  5. Lokalizacja. Łódzkie – pojedynczy osobnik wleciał do mojego mieszkania i siadł na suficie; jakoś wykonałem zdjęcie, ale kiepskiej jakości
  6. Pokarm. Zoofag – poluje na drobne bezkręgowce, w tym na mszyce, pchły, gryzki, wszy i wszoły, komary, ochotki i inne muchówki
  7. Podobne. W Polsce występują jeszcze dwa gatunki z rodzaju. Zdecydowanie większego ( 5.7-7.5 mm ) komarka wałęsacza ( komarka nadrzewnego ) Empicoris vagabundus łatwo odróżnić po wąskich ciemnych obrączkach na nogach i czułkach, które są węższe niż jasne przerwy między nimi, oraz po niemal jednolicie żółtobrązowym connnexivum. Rzadki Empicoris baerensprungi charakteryzuje się stożkowatym, pionowo i nieco do przodu wzniesionym guzem przy tylnej krawędzi przedplecza. Nieco podobne są także niektóre gatunki z rodziny Berytidae
  8. Uwagi. Identyfikacja Aneta Itczak
  9. Więcej o gatunku
  10. Rozmieszczenie

 

Dodaj komentarz