Chrysididae – Złotolitkowate
Poprzednio znany pod synonimem Hedychridium valesiense. Samice praktycznie nie do odróżnienia od samic Hedychridium roseum. U samców odwłok jest czerwony z drobnym punktowaniem i metalicznym połyskiem. Tylny brzeg T3 gładki, bez ząbków i wypustków. Na przednim krańcu przedplecza znajduje się cienka listewka (cecha charakterystyczna rodzaju). Żyłka M w przednim skrzydle lekko wygięta.
Warszawa – 31.07.2024 ♂ Fot. Sylvester Kociniak
Warszawa – 31.07.2024 ♂ Fot. Sylvester Kociniak
Warszawa – 31.07.2024 ♂ Fot. Sylvester Kociniak
Warszawa – 31.07.2024 ♂ Fot. Sylvester Kociniak
- Status. Liczebność nieznana. W literaturze znany z kilku ledwie krajowych stanowisk. W Czechach uważana za gatunek częsty DD
- Siedlisko. Otwarte tereny piaszczyste, murawy kserotermiczne, ogrody, skraje lasów, łąki
- Wymiary. Długość ciała 5-8 mm
- Aktywność. Czerwiec – sierpień
- Lokalizacja. Mazowieckie
- Pokarm. Spadź, nektar. Larwy są parazytoidami larw Astata boops
- Podobne. Samice bliźniaczo podobne do samic Hedychridium roseum. Samce: inne podobnie ubarwione gatunki z plemienia Elampini. Złotolitki z rodzaju Hedychrum mają prostą żyłkę M i małe wypustki na brzegu T3. Holopyga generosa ma mocniej wygiętą żyłkę M. W południowej Europie żyją dwa bliźniacze gatunki Hedychridium sculpturatum i Hedychridium mediocrum, których nie wykazano z Polski, ani z krajów sąsiednich
- Uwagi. Autor obserwacji – Sylvester Kociniak
- Więcej o gatunku
Warszawa – 31.07.2024 ♂ Fot. Sylvester Kociniak
Warszawa – 31.07.2024 ♂ Fot. Sylvester Kociniak
Warszawa 25.08.2024