Eulophidae – Wiechońkowate
Ubarwienie ciała żółto-czarne, bardzo zmienne – spotyka się osobniki z przewagą akcentów tak żółtych, jak i czarnych. Głowa szeroka z poprzeczną listewką przy przyoczkach (listewka ta bywa opisywana jako ciemieniowa lub potyliczna w zależności od stosowanego klucza) – cecha diagnostyczna rodzaju. Tułów 1.3-1.5 razy tak długi, jak szeroki. Boki scutellum z podwójnym, liniowym żłobieniem – linie te są rónoległe lub niemal równoległe. Nogi żółte.

Łuków 06.04.2011 Fot. Ricosz

1. Status. Liczebność trudna do oszacowania – nie znalazłem żadnych doniesień z naszego kraju
2. Siedlisko. Skraje lasów, leśne polany, ogrody, chruśniaki, plantacje malin, łąki, zarośla
3. Wymiary. Długość ciała przeciętnie 2.2-2.4 mm
4. Aktywność. Wiosna – jesień
5. Lokalizacja. Lubelskie
6. Pokarm. Samice pobierają pokarm płynny. Larwy są parazytoidami larw i poczwarek pryszczarkowatych Cecidomyiidae (Conatarinia spp. Asphondylia spp. Lasioptera rubi i innych) – ale też hiperparazytoidami larw i poczwarek innych gatunków pasożytniczych rozwijających się w galasach Cecidomyiidae
7. Podobne. Najłatwiej pomylić ją z Sigmophora lutea (brak liniowych żłobień na scutellum), która jednak w Polsce zapewne nie występuje
8. Uwagi. Autor obserwacji – Ricosz
9. S.brevicornis w iNat

Łódź 10.05.2025

avidal