Rhagionidae – Kobyliczkowate
Dawniej pod nazwą Chrysopilus auratus. Ciało ciemne, pokryte złocistymi włoskami. Włoski w dolnej, tylnej części głowy przynajmniej w części czarne. Na scutum dwa ciemne pasy, szczególnie dobrze widoczne i silniej kontrastujące u samicy. Uda ciemnobrązowe do czarnych. Skrzydła przezroczyste; pterostigma brązowa. Przezmianki długie.
- Status. Obok Chrysopilus splendidus najpospolitszy i najbardziej rozpowszechniony gatunek z rodzaju; w górach najliczniejszy
- Siedlisko. Skraje lasów, polany i łąki, ogrody; ewidentnie preferuje tereny wilgotne
- Wymiary. Długość ciała 6-8 mm
- Aktywność. Maj – lipiec
- Lokalizacja. Łódzkie, świętokrzyskie lubuskie, małopolskie, Bieszczady
- Pokarm. Owady, nektar, spadź. Larwy drapieżne, rozwijają się w ściółce lub w martwym drewnie
- Podobne. Inne gatunki z rodzaju. Chrysopilus asiliformis ma żółte tylne uda. U Chrysopilus erythrophthalmus brak pasów na scutum lub są znacznie mniej wyraźne, a on sam jest większy; u samicy tego gatunku tergity są srebrzyście owłosione. U pospolitego Chrysopilus splendidus brak czarnych włosków z tyłu głowy, a pasy na scutum samicy są ciemniejsze
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Jerzy Tomiak Lucyna Bugiera Andrzej Kucharski avidal
- Ch.cristatus w iNat
Łódź 12.12.2013













