Megachile willughbiella – Miesierka ziemna

Megachilidae – Miesierkowate
Zwana też miesierką komonicówką. Ciało czarne, pokryte gęstym owłosieniem – na mesonotum żółtoczerwonym, na bokach tułowia białym. Odwłok z wąskimi jasnymi przepaskami; przepaski na tergitach 3-5 u samicy z wyraźnie przylegającymi do ciała włoskami. Szczoteczka brzuszna czerwona, lub czerwonoczarna. Przednie stopy samców rozszerzone, białe. Na przednim skrzydle dwie komórki kubitalne – cecha diagnostyczna wszystkich miesierek.

Widzew 14.07.2013 Samica transportująca fragment liścia służący do wyścielania gniazda

Widzew 14.07.2013 Samica transportująca fragment liścia służący do wyściełania gniazda – chetnie wybiera liście lilaków, trzmielin, kruszyn, klonów i robini

  1. Liczebność. Pospolita
  2. Biotop. Parki, ogrody, zadrzewienia, skraje lasów; chętnie na terenach ruderalnych. Gniazduje najchętniej w starych, spękanych pniach, drewnianych budynkach i ogrodzeniach – w glebie gniazduje sporadycznie
  3. Wymiary. Obie płci 0d 12 do 16 mm
  4. Czas lotu. Czerwiec – sierpień; szczyt pojawu od końca czerwca do końca lipca
  5. Lokalizacja. Widzewskie przytorza, gdzie w składowanych zużytych podkładach kolejowych odnalazła dogodne miejsce do skonstruowania gniazda
  6. Pokarm. Nektar, pyłek – preferuje kwiaty roślin z rodziny bobowatych, złożonych, jasnotowatych i dzwonkowatych
  7. Podobne. Inne duże miesierki, np. Megachile ligniseca 
  8. Uwagi. Do pasożytów gniazdowych zalicza się ścieski: Coelioxys conoidea, Coelioxys elongata, Coelioxys quadridentata, Coelioxys rufescens
  9. Uwagi 2. Identyfikacja Darecki
  10. Więcej o gatunku
Widzew 14.07.2013 Stare kolejowe podkłady posłużyły za miejsce do założenia gniazda

Widzew 14.07.2013 Stare kolejowe podkłady posłużyły za miejsce do założenia gniazda

10 thoughts on “Megachile willughbiella – Miesierka ziemna

  1. Z tylnymi nogami to odwrotnie – M.ligniseca ma smuklejsze, ale różnica nie jest aż tak wyraźna jak pomiędzy ligniseca a lagopoda i maritima, które mają najmasywniejsze tylne nogi. Jak napisałeś, że Jacek stawiał na M. lagopoda to mnie trochę zbiło z tropu, ale miejsce gniazdowania wyklucza ten gatunek. Widać, że szczoteczka brzuszna z tyłu jest czarna bo włoski wystają poza boczne krawędzie tergitów. U ligniseca czarna jest najwyżej na 2 ostatnich sternitach a u willoughbiella zdarza się że czarne włosy sięgają dalej w przód i widziałem fotki na których ponad połowa szczoteczki była czarna, a czerwona tylko na paru pierwszych sternitach. A u lagopoda jest przeważnie całkowicie czerwona, czasem na końcu czarna. Świetna fotka, teraz z właściwym opisem. Wszystko się zgadza – nie ma opcji żeby to był inny gatunek 🙂

  2. Pewnie coś błędnie przetłumaczyłem. Usuwam zdanie o masywniejszych nogach. No i doskonale, że jesteś pewien oznaczenia. Jeszcze kilka miesierek zostało do odnalezienia, więc liczę na Ciebie w nadchodzącym sezonie.

  3. 1 z nich jest szczególnie interesująca. Klucz podaje że do 2001 w Polsce nie była odnaleziona, ale na checkliście Pawlikowskiego jest oznaczona gwiazdką czyli pewnie odnaleziona po 2001. http://www.biolib.cz/cz/image/id98186/ jest na tej fotce podpisanej jako M. centuncularis; rzuciły mi się w oczy przynajmnie 3 cechy które do niej nie pasują, ani nawet do prawie żadnej innej środkowoeuropejskiej miesierki. Widzisz jej bardzo charakterystyczne cechy?

  4. Wiesz, nie zaglądałem dotąd do klucza, a na dodatek nie mam opatrzenia w miesierkach. Nawet nie wiem, na co patrzeć. Może na wyraźnie przerwane białe przepaski na tergitach? Może na stopy? Obawiam się, że Twoja zagadka mnie przerasta.

  5. Bardzo szerokie skronie, długie żuwaczki i nadustek z profilu wyraźnie wystaje poza obrys puszki głowowej. I jak na centuncularis ma zbyt wypukły profil pygidium. Z tego ujęcia nie widać ale żuwaczki ma nie tylko wyraźnie dłuższe od pozostałych europejskich miesierek, ale też mają całkiem inny kształt – szczypcowaty, podczas gdy wszystkie inne mają raczej trójkątny i nożyczkowaty. To M. bombycina! Jeden jedyny( w ogóle, nie tylko u nas) gatunek z podrodzaju Eumegachile. Wg klucza gatunek ten występuje w północnej, środkowej i wschodniej Europie, zachodniej i środkowej Azji, Syberii i rosyjskim dalekim wschodzie, ale w Polsce dotychczas(2001) nie obserwowana. Za to na checkliście Pawlikowskiego(niby też z 2001 ale z późniejszymi rewizjami) jest oznaczona gwiazdką jako występująca w Polsce. Pewnie została u nas odnaleziona po 2001 i przypuszczam, że jest rzadka, więc jakby udało Ci się ją odnaleźć i sfocić to miałbyś niezły powód do świętowania 🙂

  6. A wiesz, że nawet brałem ją pod uwagę. Ale na FE i u Bellmanna podają, że występuje w Polsce, więc nie zaryzykowałem strzału. Gdybym czytał klucz, pewnie bym wyłapał, że nie notowana i bym się na nią zdecydował…

  7. Przypuszczam, że moje id zostało przed tą zmianą skonsultowane z kimś obeznanym w temacie… W tym przypadku bardzo dobrze, że zmienili bo fotek M. bombycina na necie jest jak na lekarstwo, a ta najlepsza była błednie oznaczona.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s