21 września 1998 roku, Kalifornia – umiera Flo-Jo
A właściwie Florence Griifith-Joyner. Długonoga czarna gazela. Amerykańska supersprinterka z lat 80-tych, trzykrotna mistrzyni olimpijska i aktualna(!) rekordzistka świata na dystansie 100 i 200 metrów, najszybsza kobieta w historii. Do jej wyników nikt nawet się nie zbliżał przez wiele lat; nie zdołały tego dokonać nawet robocopy an sterydach z bloku wschodniego, na czele z Katrin Krabbe. Jej rekordy były tak niebotyczne, że podejrzewano doping; zwolennicy spiskowych teorii są tego pewni po dziś dzień. Ani liczne testy, ani sekcja zwłok po jej przedwczesnej śmierci spowodowanej przez naczyniaka jamistego nie wykazały stosowanie niedozwolonych substancji. Flo-jo była po prostu piekielnie szybka dzięki genom i ciężkiej pracy; no i szczęściu – w obu jej rekordowych biegach wiał dość silny, lecz wtedy dopuszczalny przepisami wiatr w plecy. Jako nastolatka ścigała się po polach z zającami, a potem podczas treningów, już na bieżniach, z mężczyznami.
Florence biegnie po złoto w Seulu.
Była niczym z kosmosu. Jako nastolatek patrzyłem na nią z otwartymi ustami. To nie był tylko czysto sportowy aspekt. To cała otoczka. Sylwetka, włosy, stroje – w tym jednoczęściowy kombinezon z kapturem lub z jedną pełną nogawką. Czegoś takiego wcześniej świat nie widział. Miała zadatki na celebrytkę. No i ekstremalnie długie paznokcie. Zapoczątkowała modę na długie pazury wśród sprinterek i ta moda wciąż trwa. To była moja sportowa idolka. Nadal nią jest.
Flo-Jo w opływowym stroju z kapturem okrywającym burzę włosów
Flo-Jo w stroju jedną z pełną nogawką
Ekstremalnie długie paznokcie Flo-Jo
21 września 2017 roku – potwierdzenie snu u zwierząt pozbawionych mózgu
Meduzy nie posiadają mózgu, jej zwoje nerwowe nie rozrzucone są po całym ciele i tworzą zwartej, jednorodnej struktury. Grupa badaczy z Caltechu wykazała na przykładzie osobników z rodzaju Cassiopea , że mimo to przechodzą one w stan mentalny, który łudząco przypomina sen – zapewne po prostu meduzy śpią. A może nawet śnią. Dotychczas wiązano sen z koniecznością posiadania centralnego ośrodka nerwowego zdolnego magazynować wspomnienia. Okazuje się jednak, że taka zależność nie jest obligatoryjna, a zatem zdolność do snu jest przypuszczalnie starsza ewolucyjnie od samego mózgu. To jeszcze bardziej pierwotna i jeszcze bardziej rozpowszechniona funkcja osobnicza, niż przewidywano, co z kolei mocno sugeruje jej atrybucję u zwierząt.
Cassiopea andromeda Fot. Dani Barchana
21 września 1952 roku w Niemczech urodziła się Anneliese Michel
Religijne szaleństwo wyniosła z domu. Od najmłodszych lat rodzice wpajali jej konieczność umartwiania się i cierpienia jako zadośćuczynienie grzechów jej i wszystkich ludzi. A kiedy do zwichrowanego umysłu dołączyło wadliwe ciało ze skłonnością do padaczki i przerzutami gruźliczaków, efekty tego swoistego combo stały się na tyle spektakularne, że po latach jej przypadek stał się powszechnie, choć pobieżnie znany. Przybierała pozy zwierząt i imitowała ich głosy, zjadała niemal wszystko co wpadło jej w ręce, mamrotała i wrzeszczała na przemian w niezrozumiały dla nikogo sposób. Nic dziwnego, że świetli duchowni zdiagnozowali opętanie. Po czym przystąpili do egzorcyzmów. Przez 9 miesięcy próbowali wypędzić z ciała biednej dziewczyny demona, szatana, nawet Hitlera; co rusz zmieniali zdanie. Szczegóły barbarzyńskich zabiegów można sobie tylko wyobrażać, bo klechy trzymały szczegóły w tajemnicy. Wiadomo, że zmuszali ją do ciągłego klęczenia z taką bezwzględnością, że wkrótce utraciła zdolność chodzenia. Nie wzywano do niej lekarzy i wreszcie pozwolono jej zagłodzić się na śmierć. Jej ciało ważyło wówczas 30 kilogramów. Czarne zwyrole ją po prostu zamordowały, a jej bogobojni rodzice na to pozwolili.
Dwójka księży wyrok za zamęczenie dziewczyny na śmierć otrzymała w zawieszeniu.
Obecnie w Europie właściwie już tylko we Włoszech i w Polsce przeprowadza się egzorcyzmy. W innych krajach jest to praktyka marginalna. Podczas przeprowadzania procedury ksiądz ma prawo wyrzucić z pomieszczenia rodziców i wszystkich innych, zatem często brak świadków. Może stosować każdą technikę, na jaką mu przyjdzie ochota. Łącznie z obnażaniem opętanych, ich unieruchamianiem, biciem, wyzywaniem. Aha, no i rzecz jasna nie zapominajmy o wypędzaniu demona salcesonem. Natomiast polskie państwo, świeckie wyłącznie deklaratywnie, współfinansuje trójsemestralne kursy na egzorcystów w warszawskiej Akademii Katolickiej. Każdy z podatników dokłada się do wcale nie niskiej pensji księży wykładających na uczelni teoretycznie wyższej, jak przegonić szatana z ciała opętanego. Ten kraj nigdy nie wyrwie się ze szponów watykańskiego pasożyta.