Eulophidae – Wiechońkowate
Głowa żółta z ciemnym polem wokół przyoczek i z rozległą, czarną plamą potyliczną. Tułów żółty z lśniącą, smoliście czarną plamą na scutum, która jest wyraźnie i szeroko rozerwana po środku – istotna cecha diagnostyczna gatunku. Nogi żółte poza przyciemnionymi członami apikalnymi stóp i ciemnymi lampasami na przednich goleniach i ciemną plamą na goleniach środkowych. Skrzydła przeźroczyste, pozbawione plam.
- Status. Gatunek europejski, znany również z Polski. Samice znacznie liczniejsze od bardzo rzadko obserwowanych samców
- Siedlisko. Skraje lasów, polany, zarośla, ogrody, parki, tereny ruderalne i miejskie
- Wymiary. ?
- Aktywność. Wiosna – jesień
- Lokalizacja. Francja, Polska – mazowieckie
- Pokarm. Samice pobierają pokarm płynny. Larwy są ektoparazytoidami larw rozmaitych owadów, zwłaszcza drobnych motyli i galasówek – wymienia się m.in. Phyllonorycter blancardella, Coleophora laricella, Phyllocnistis citrella i Orchestes alni
- Podobne. Niektóre inne gatunki z rodzaju (w samej Europie co najmniej 23)
- Uwagi. Autorzy obserwacji – Marie Lou Legrand Marek W.Kozłowski
- Uwagi 2. Identyfikacja – Paweł Jałoszyński (os. z Polski) i C.Hansson (os. z Francji)
- C.pictus w iNat

Po opuszczeniu kokonu oskrobka jesionowego, Stereonychus fraxini; Warszawa – Ursynów, czerwiec 2015 Fot. Marek W. Kozłowski
Łódź 27.01.2023

