Gymnomerus laevipes – Psuedobolica ziołomirka

Vespidae – Osowate
Głowa czarna, wypłaszczeń i zagłębień za przyoczkami; jamki na ciemieniu małe, słabo dostrzegalne. Nadustek (clypeus)u samicy czarny, u samca żółty; poprzeczna przepaska u nasady nadustka żółta. Krótsza żółta przepaska między nasadami czułków. Nad każdym okiem mała żółta plamka. Przedplecze (pronotum) żółte (to ten wąski, zwężony po środku pas za głową), śródplecze (mesonotum) czarne. Tarczka czarna lub z żółtymi plamkami. Zatarczka czarna, lub żółta. Tegule zaokrąglone, nie wyciągnięte ku tyłowi w szpic. Odwłok stylikowany, czarny, z żółtymi przepaskami na tylnych krawędziach tergitów 1-5. Uda czarne, żółte w części apikalnej (przy goleniach). Golenie i stopy żółte.

Młynek 29.06.2016

Łódź – Dolina Olechówki 29.06.2016

Młynek 29.06.2016

Łódź – Dolina Olechówki 29.06.2016

  1. Liczebność. Nierzadki
  2. Biotop. Skraje lasów, polany, łąki, murawy, parki, ogrody i rozmaite inne tereny otwarte
  3. Wymiary. Samica 9.5-11 mm. Samiec 8.5-10 mm
  4. Aktywność. Maj – wrzesień
  5. Lokalizacja. Łódź; występuje w całym kraju
  6. Pokarm. Nektar, pyłek, spadź; chętnie odwiedza kwiaty baldachów, wilczomleczy, jeżyn i malin. Dla larw samica łowi larwy ryjkowców, zwłaszcza z rodzaju Hypera. Gniazda zakłada  w pustych łodygach roślin zielnych: malin, jeżyn, ostów, baldachów…
  7. Podobne. Inne kopułkowate z podrodziny Eumeninae, ze szczególnym uwzględnieniem rodzajów Odynerus i Euodynerus, a zwłaszcza Allodynerus delphinalis (patrz komentarz Dareckiego)
  8. Uwagi. Wśród pasożytów gniazdowych wymienia się złotolitkę Chrysis splendidula, bleskotkę Melittobia acasta i gąsieniczniki z rodzaju Bathyplectes
  9. Uwagi. Identyfikacja Darecki

avidal

5 thoughts on “Gymnomerus laevipes – Psuedobolica ziołomirka

  1. http://www.aculeata.de/Bildergalerie/Allodynerus_delphinalis/allodynerus_delphinalis.html
    Prawda, że podobna? 🙂
    G. laevipes najbliżej jest spokrewniony z Odynerus i Pterocheilus phaleratus (ta jednak jest inaczej ubarwiona), bo tak samo jak one ma pokrywki skrzydłowe (tegule), zaokrąglone, nie wyciągnięte ku tyłowi w szpic tak jak np. u bardzo podobnych Euodynerus czy Allodynerus. Na tych fotkach jest ta cecha nawet dość widoczna, jednak najlepiej widać to w ujęciu z góry. Poza tym (ale to już cecha wypatrzona przeze mnie, a nie z klucza) ma odrobinę szersze skronie i ciemię, dzięki czemu jej głowa wygląda na trochę grubszą, bardziej masywną niż u ww. rodzajów. Różnica jest subtelna ale po wnikliwej analizie okazała się dla mnie pomocna przy oznaczeniu z tych zdjęć.

  2. Wcześniej myślałem, że to Euodynerus quadrifasciatus bo zasugerowałem się fotkami na necie, które były źle oznaczone. Te na biolibie już poprawiłem, i tutaj http://www.naturspaziergang.de/Faltenwespen/Euodynerus_quadrifasciatus.htm też jest identyczny błąd bo to Gymnomerus laevipes. Widać wyraźnie głębokie wycięcie między 3 i 4 ząbkiem na żuwaczkach – takiego nie mają ani Euodynerus ani żaden Odynerus. A cecha z kształtem głowy, o której wcześniej wspomniałem, jest w kluczu do brytyjskich os M.E. Archera jako najważniejsza odróżniająca Gymnomerus od Odynerus 🙂 , zresztą Falk też tym wspomina.

Leave a Reply