Ichneumonidae – Gąsienicznikowate
Bardzo duży gąsienicznik o czarnym ciele zdobionym charakterystycznym, choć silnie zmiennym u obu płci układem białych plam; u samicy po dwie białe plamy na bokach 7 tergitu – istotna cecha diagnostyczna. Oczy czarne. Nadustek od czerwonobrązowego po czarny. Nogi pomarańczowe. Czułki jednolicie czarne. Znanych jest co najmniej 7 form barwnych gatunku.

Bereżki 29.05.2014 ♀ składająca jaja

Las żeromiński 20.05.2014 ♀

Las żeromiński 20.05.2014 ♀

Las żeromiński 20.05.2014 ♀

1. Status. Pospolity i miejscami bardzo liczny
2. Siedlisko. Lasy iglaste i mieszane
3. Wymiary. Samica 18-40 mm; pokładełko do 49 mm. Samiec 13-26 mm. Larwa dorasta do niemal 30 mm.
4. Aktywność. Maj – sierpień
5. Lokalizacja. Łódzkie, Bieszczady
6. Pokarm. Rosa, spadź. Larwy są parazytoidami larw trzpiennikowatych Siricidae (w tym Xeris spectrum, Urocerus augur, Sirex cyaneus, Sirex juvencus, Sirex noctilio, Urocerus gigas), oraz larw kózkowatych i bogatkowatych – wymienia się Chalcophora mariana, Cerambyx cerdo, Cerambyx scopolii, Tetropium gabrieli, Monochamus sartor, Monochamus sutor i Spondylis buprestoides. Chętnie poraża larwy Serropalpus barbatus z rodziny Melandryidae. Wg Jacka Hilszczańskiego żerowanie larw na larwach chrząszczy jest wątpliwe. Czas drążenia w drewnie kanalika przez samicę –  od 10 do 25 minut. Larwa potrzebuje przeciętnie 5 tygodni, aby całkowicie pożreć larwę gatunku żywicielskiego
7. Podobne. U zgłębca powabnego Rhyssa amoena nadustek jest żółty, środkowe człony czułków białe u obu płci, a na bokach 7-ego tergitu u samicy zamiast białych plam pojawiają się białe przepaski. Megarhyssa rixator różni się parą białych smug na środku śródplecza i odmiennym kształtem białych plam na bokach tergitów
8. Uwagi. Autor portretu – Łukasz Budnik
9. Uwagi 2. Autor obserwacji – avidal
10. R.persuasoria w iNat

Portret – Fot. Łukasz Budnik

Las żeromiński 20.05.2014 ♀

Łódź – Lublinek 08.05.2018 ♀

Łódź – Lublinek 08.05.2018 ♀

Łódź 20.09.2014

avidal