Chrysididae – Złotolitkowate
Glowa i tułów zielono-niebieskie z silnym metalicznym połyskiem. Scutum wyraźnie, gęsto i grubo punktowane także w środkowej części. Odwłok czerwony. Wierzchołek 3-ego tergitu z relatywnie głębokim, łukowatym wcięciem po środku. Trzy ze środkowych członów czułków stosunkowo krótkie – ich długość jest mniej więcej taka sama jak ich szerokość – istotna cecha diagnostyczna gatunku.
Francja – Paryż 06.09.2017 Fot. Bernard Noguès
Warszawa 03.08.2024 Fot. Sylvester Kociniak
Warszawa 03.08.2024 Fot. Sylvester Kociniak
- Status. Pospolity. W Polsce na całym obszarze. Samice niemal pięciokrotne liczniejsze od samców
- Siedlisko. Lasy i ich skraje, ogrody, parki, ściany drewnianych budynków
- Wymiary. Długość ciała 3-6 mm
- Aktywność. Maj – wrzesień; co najmniej dwa pokolenia w sezonie
- Lokalizacja. Francja, mazowieckie
- Pokarm. Nektar. Larwy są kleptopasożytami gniazdowymi i parazytoidami larw grzebaczowatych gniazdujących w drewnie lub w pustych łodygach roślin – wymienia się m.in. Rhopalum coarctatum, oraz rodzaje Psenulus, Diodontus, Mimumesa, Pemphredon i Trypoxylon
- Podobne. U gatunków z rodzaju Omalus środkowa część mesoscutum jest słabiej punktowana lub niemal całkiem pozbawiona widocznego punktowania. Także dolna krawędź śródplecza ma łagodniejszy kąt załamania. Pseudomalus violaceus i Pseudomalus pusillus łatwo odróżnić po szerszej głowie i jednolitym ubarwieniu ciała, bez wyraźnych złocistych refleksów. najbardziej podobny, ale znacznie rzadszy i zauważalnie większy (6-7 m) Pseudomalus triangulifer różni się proporcjami członów czułków – 3 z członów środkowych są wyraźnie bardziej wydłużone (1.5 razy tak długie jak szerokie).
- Uwagi. Autor obserwacji – Bernard Noguès Sylvester Kociniak
- P.auratus w iNat
Warszawa 03.08.2024 Fot. Sylvester Kociniak