Pseudomalus auratus – Litozłot lśniący

Chrysididae – Złotolitkowate
Glowa i tułów zielononiebieskie z silnym metalicznym połyskiem. Scutum wyraźnie, gęsto punktowane także w środkowej części. Odwłok czerwony. Wierzchołek 3-ego tergitu z relatywnie głębokim, łukowatym wcięciem po środku. Trzy ze środkowych członów czułków stosunkowo krótkie – ich długość jest mniej więcej taka sama jak ich szerokość – istotna cecha diagnostyczna gatunku.

Francja – Paryż 06.09.2017 Fot. Bernard Noguès

  1. Liczebność. Pospolity. Samice niemal pięciokrotne liczniejsze od samców
  2. Biotop. Lasy i ich skraje, ogrody, parki, ściany drewnianych budynków
  3. Wymiary. Długość ciała 3-6 mm
  4. Aktywność. Maj – wrzesień; co najmniej dwa pokolenia w sezonie
  5. Lokalizacja. Francja. W Polsce na całym obszarze
  6. Pokarm. Nektar. Larwy są parazytoidami larw grzebaczowatych gniazdujących w drewnie lub w pustych łodygach roślin – wymienia się m.in. Rhopalum coarctatum, oraz rodzaje Psenulus, Diodontus, Mimumesa, Pemphredon i Trypoxylon
  7. Podobne. U gatunków z rodzaju Omalus środkowa część mesoscutum jest słabiej punktowana, lub niemal całkiem pozbawiona widocznego punktowania. Pseudomalus violaceus  i Pseudomalus pusillus łatwo odróżnić po szerszej głowie i jednolitym ubarwieniu ciała, bez wyraźnych złocistych refleksów. najbardziej podobny, ale znacznie rzadszy i zauważalnie większy (6-7 m) Pseudomalus triangulifer różni się proporcjami członów czułków – 3 z członów środkowych są wyraźnie bardziej wydłużone (1.5 razy tak długie jak szerokie)
  8. Uwagi. Autor obserwacji – Bernard Noguès

avidal

Leave a Reply